Hoofd- en bijzaken

Het is altijd belangrijk, beste lezer, om de hoofdzaken van de bijzaken te kunnen onderscheiden en als iemand daar goed in is dan is het wel de familie Nijenhuis. De afgelopen weken bleek dat weer eens overduidelijk, bij hun namelijk iets niets bijzaak maar alles hoofdzaak. Allereerst was daar Rob, die in november aangaf één wedstrijd niet te kunnen spelen vanwege hoofdpijn, een week later was er een afmelding vanwege een kleine hechting en weer een week later bleek het toch om een gebroken kaak te gaan. Deze blessure ontstond niet op het veld, maar op de fiets. We verkeerden nog enige tijd in de veronderstelling dat het, sportief als Rob is, om een mountainbike ongeval zou gaan, maar het fietsongeluk bleek bij navraag niet op een mooie herfstdag op de Lochemse berg plaats te hebben gevonden, maar midden in de nacht ergens midden in Lochem en veroorzaakt door een paaltje midden op de weg. De oorzaak is natuurlijk slechts bijzaak, maar zijn afwezigheid van enkele maanden was er ogelijk wel de hoofdoorzaak van dat wij in november alles wonnen en Rob uit een soort van bewijsdrang en goedmakertje naar ons, onmiddellijk aanbood om dit voorjaar het leiderschap op zich te nemen. Wij hadden er een hard hoofd in, maar het moet gezegd, als hoofd van ons technisch hart doet hij het uitstekend. Sinds zijn aantreden hebben we nog niets verloren. Het moet ook gezegd dat zijn spel nog enigszins te wensen overlaat. Stonden we de afgelopen twee wedstrijden bij rust met 2-0 en 2-1 voor, na de invulbeurt van ons opperhoofd bleef het 2-0 en werd het 2-2. Of dit hoofdzakelijk komt door de entree van Rob binnen de lijnen laten we hier maar even in het midden, maar dat hij de hoofdoorzaak is, is natuurlijk wel een feit. Nee, neem dan zijn broer Marcel, de man die zijn hoofd er altijd bij houdt. Nu is de mond, zoals u weet, een belangrijk onderdeel van het hoofd in het algemeen en bij Marcel in het bijzonder. Marcel had vandaag, tegen het uitzonderlijk hard voor het kampioenschap spelende VIOS, weer een scherp oog voor alles wat niet goed ging en gaf daar traditiegetrouw verbaal uiting aan. Henry, Arjan, Johan en Martin, kortom de gehele verdediging, kreeg met enige regelmaat te horen wat ze nu weer niet goed deden omdat Marcel hoofdzakelijk ziet wat er niet goed gaat en wat er wel goed gaat als bijzaak beschouwt. Zijn hoofdcommentaar ging vandaag echter hoofdzakelijk naar middenvelder Gerben, die er hoofdpijn van kreeg en na enige tijd dan ook aangaf dat Marcel beter eens zijn mond dicht en zijn hoofd wat meer bij de wedstrijd kon houden. Een wijs advies, maar helaas aan dovemansoren gericht. Terwijl Marcel met zijn hoofd bij zijn medespelers was, kwam er een afstandsschot dat normaal geen enkel probleem zou moeten zijn, maar Marcel had er het oog niet op en liet de bal los. Wat volgde was een duik naar voren van Marcel om de losgelaten bal alsnog te bemachtigen en een schot van de spits van VIOS om diezelfde bal in het doel te werken. Beide acties mislukten. Zowel de Marcel als de spits van VIOS misten de bal waarna de voet van de spits het hoofd van Marcel raakte. En zo, beste lezers, volgde Marcel het voorbeeld van zijn kleine broertje. Ook hij vertrok richting het ziekenhuis alwaar de dienstdoende zusters een diepe zucht slaakten. “Weer een Nijenhuis die zijn hoofd er niet bij kon houden”. De hoofdzuster kwam er bij en constateerde dat er zowel boven als onder het oog gehecht moest worden maar dat er meer aan de hand was. Letterlijk in dit geval. Marcels vinger bleek ook nog eens gebroken, maar dat zullen we verder als bijzaak beschouwen. Resumerend kunnen we stellen dat de NIjenhuisjes ooit prima jongens waren maar inmiddels hoofdzakelijk een hoofdpijndossier vormen voor de hoofdmacht van uw roemruchte Gudula Gladiatoren