Het voetbalslagveld

U heeft ons gemist, beste lezers. Zo bleek uit de overweldigende hoeveelheid mailtjes en appjes die onze vereniging de afgelopen 3 weken ontving. Wat is er aan de hand? Spelen de Gudula Gladiatoren niet meer? Is die schrijver eindelijk uit het team gezet? Heeft hij corona? Zijn de uitslagen zo bedroevend dat hij er niet meer over durft te schrijven? Heeft hij een writersblock?
Beste bestuurders, wat is er aan de hand?
Wel beste lezers, Ik speel nog steeds, en de resultaten zijn zelfs buitengewoon goed. De laatste drie wedstrijden leverden 9 punten op en met klinkede cijfers, 5-1, 5-2 en 4-1 werd er gewonnen. Wel klopt het dat ik een weekje moest overslaan vanwege corona en ook was er sprake van een writersblock. Normaliter koppelen we de actualiteit van die week via een aantal onnavolgbare U-bochten aan onze wederwaardigheden waardoor er wekelijks een epistel verschijnt dat zelden over voetbal gaat en des te meer over……
Tja, waarover eigenlijk?
Dat doet er ook niet toe. Maar wat er wel toe doet is dat de actualiteit de laatste weken zo zwaar is dat er met geen mogelijkheid een licht stukje van te maken viel. Soms schieten woorden te kort en kun je beter zwijgen. Als de actualiteit te triest is voor woorden, dan maar een ander insteek.
Laten we het over voetbal hebben.
Met de komst van Jan-Bert kwam er dit seizoen plots een speler in ons midden die alles nog kan wat wij ooit konden. Nou ja, wij denken dat wij het ooit konden en blijven graag in die waan. Hij heeft loopvermogen, is niet te beroerd om mee te verdedigen, zet medespelers vrij voor de goal en bovenal beschikt hij over een kanonskogel waar de Russen niet aan kunnen tippen. En dus winnen wij wel de strijd op het voetbalslagveld en zij niet. Nu speelden we vandaag tegen SSA/SJO Ratti Socii. Een hele mond vol voor zijn klein clubje, en omdat we op 5 december nog met 3-2 de bietenbrug op gingen waren we nu tot op het bot gemotiveerd. Ons gehele middenveld, waaronder het kanon en onze leider Peppi, was afwezig. Dat leidde tot een spraakverwarring van een kwartier bij het bedenken van de opstelling, waarbij iedereen op zijn minst 3 keer op een andere plek dan wel op de bank zou beginnen, maar toen we het veld opkwamen stonden er zowaar 11 man op een redelijk logische plaats. Niet alleen waren we extra gemotiveerd om aan te tonen dat we ook wel zonder die middenvelders konden winnen er was nog een reden.
SSA/SJO Ratti Socii is natuurlijk een onuitsprekelijke naam, waardoor wij te horen kregen dat we tegen Sochi moesten. Nou dat was niet tegen dovemans oren gezegd. Hier konden wij onze heldenmoed tonen. We zouden die Russen wel eens een poepje laten ruiken. Met of zonder kanon in ons midden.
En zo geschiedde. De mannen uit Sochi vielen aan, maar kwamen met geen mogelijkheid door onze verdediging. Wij daarentegen verdedigden ons grondgebied (we speelden thuis) vol overgave waardoor we met een dik verdiende 4-1 zege van het voetbalslagveld stapten.
Na onze eclatante overwinning gaven de russen van Sochi toe dat ze verslagen waren om vervolgens de vrede te tekenen onder het genot van bier en wodka.

Kijk, Poetin, zo kan het dus ook.