Tuimelaar en Tuimelaar

Een vrij opvallend verschijnsel bij de Anboboys, beste lezers, is het feit dat we nogal ruim bedeeld zijn waar het de komische duo’s betreft. Zo hebben wij natuurlijk Nijenhuis en Nijenhuis, lange Jan en ouwe Jan, Hakan en Hakan en natuurlijk Peppie en Kokkie. Sinds vandaag kunnen we daar Tuimelaar en Tuimelaar aan toevoegen. Natuurlijk kent u Tuimelaar 1, ook wel bekend als het Lek of Dikkie Dik. Die hoeven wij niet meer aan u voor te stellen. Tuimelaar 2 is echter nieuw. Deze ex-eerste elftalspeler heeft tweeëneenhalf jaar de tijd gehad om zich op zijn overgang naar de Anboboys voor te bereiden en dat is te zien. Frank (want om gaat het hier) heeft zijn tijd nuttig besteed en doet qua postuur niet onder voor de ietwat corpulente medespelers van ons team. Hakan en Hakan kwamen als slanke dennen binnen en hadden toch zeker twee seizoenen nodig om op gewicht te komen, maar Frank komt al keurig op gewicht binnen. We hebben zelden een speler gehad die al bij binnenkomst geïntegreerd was. En niet alleen qua postuur doet hij niet onder voor de rest van ons team, ook qua spel paste hij zich perfect aan, waarbij hij duidelijk liet zien wie zijn grote voorbeeld is, namelijk de Tuimelaar, waardoor wij sinds vandaag dus twee Tuimelaars in onze gelederen hebben. Tuimelaar 1 kreeg van Peppie en Kokkie een basisplaats en die bevond zich verrassenderwijs in de spits. Tuimelaar 1 was hiermee zeer verrukt want tegen Ratti, de vaste nummer laatst van onze competitie, rook hij zijn kans om voor het eerst in zijn lange voetballoopbaan te scoren. Ook wij waren zeer verrukt, want hoe verder Tuimelaar 1 van ons eigen doel af speelt hoe veiliger wij ons voelen. Gevolg van dit alles was dat we de nul wisten te houden en Tuimelaar 1 inderdaad scoorde. Een gejuich dat tot onze eigen velden hoorbaar was barste los, maar Tuimelaar 1 had even buiten de scheidrechter gerekend. Op het moment dat de bal de doellijn passeerde, floot deze beste man voor hands. Geen goal maar een penalty die door Hakan 2 werd benut. Niet veel later frommelde Tuimelaartje 1 de bal opnieuw richting het vijandelijke doel. Uitgaande van het enorme aantal appjes dat ik vanmiddag mocht ontvangen, kunnen we er gevoeglijk van uitgaan dat Tuimelaartje 1 nog steeds in de veronderstelling verkeerd dat hij de maker was van de 2-0. Helaas voor hem beslist niet hij maar de scheidsrechter zoiets en die constateerde dat de bal via de paal het veld weer in stuiterde waarna die via het been van een tegenstander alsnog over de doellijn caramboleerde. Eigen doelpunt dus en derhalve wacht Tuimelaartje 1 nog steeds op zijn eerste goal.

Niet alleen Tuimelaartje 1 viel deze wedstrijd op, nee nee, dat deed ook Tuimelaartje 2. Nou ja, viel op….. Laat dat op maar weg. Tuimelaartje 2 viel namelijk 3 keer binnen 10 minuten zonder dat er iemand aan te pas kwam. Jawel hij deed dit helemaal zelf. Terwijl wij ons verbijsterd afvroegen hoe het kan dat iemand in een volle sprint spontaan omkukelt, wisten onze Peppie en Kokkie dit haarfijn te duiden. De mannen hebben een technische achtergrond en kennen alle natuurweten uit hun hoofd. Als ze geen Peppie en Kokkie zouden heten, dan waren het Ed en Willem Bever.

Peppie en Kokkie legden na afloop in het zonnetje bij de Zonnebloem in alle rust uit dat het zwaartepunt van Tuimelaar 2 zich de afgelopen jaren naar onderen en naar voren verplaatst had, en dat doet iets met je stabiliteit. Die moet even opnieuw afgesteld worden. Het is een volkomen natuurlijk fase waar alle Anboboys mee te maken hebben gehad en waar we allemaal doorheen zijn gekomen. Tuimelen wordt vanzelf kantelen en daarmee win je dan altijd wel de derde helft.