Respect

Nu de winter eindelijk voorbij is en geruisloos is overgegaan in de zomer, heeft de KNVB in al zijn wijsheid besloten dat wij de komende maanden wekelijks een zomeravond wedstrijd mogen spelen. De eerste van een lange reeks was op donderdag 12 april. We mochten uit naar Grol. Deze jonge mannen staan tweede en onze komst was niet onopgemerkt gebleven nadat we een maand geleden nipt van ze hadden verloren en daarna verdiend gelijkspeelden tegen koploper Rietmolen. Wat een publiek, wat een enthousiasme. Peppie kwam zelfs te laat omdat hij bij Eibergen in de file stond. Bij aankomst wachtte ons een dolenthousiaste menigte. Werkelijk overal liep volk. Alle velden zagen zwart van de mensen en dat zijn er nogal wat. Grol beschikt namelijk over een enorm sportcomplex met 7 kunstgrasvelden en 4 strak gemaaide grasveldjes. De live performance werd verzorgd door Hermien (Gerst is haar helaas ontvallen) met “Ik heb eerbied voor jouw grijze haren”. Wat een respect voor onze respectabele leeftijd en wat een ontzaglijk ontzag viel ons ten deel.

Snel schoten wij de kleedkamer in waarna wij mochten aantreden op veld 12, een steppe die dienstdeed als trainingsveld, voor de warming-up. Daar wilden wij dus net aan beginnen toen de scheidsrechter floot voor aanvang van de wedstrijd. En dan weet je plots weer waar je staat. Al die mensen op sportcomplex Marveld waren daar niet voor ons, welnee, ze waren daar om te trainen. We mogen dus stellen dat de F16, E8, D66, C1000, B52 en Adrie, bij Grol belangrijker zijn dan wij, want zij trainden op de prachtige velden en wij speelden een wedstrijd in de steppe. Maar dat geldt natuurlijk ook voor kampioenskandidaat Grol 10, dat met 24 man kwam opdagen maar met hun gezamenlijke leeftijd nog ruimschoots onder de onze bleef. We stelden nog voor, om voor de wedstrijd shirtjes te ruilen, zodat wij gelijk aan het bier konden en zij tegen zichzelf konden spelen, maar dat ging helaas niet door.
Terug naar de wedstrijd
Terwijl wij begonnen met de warming-up, begon Grol aan de wedstrijd. Na onze warming-up van 15 minuten stonden we plots met 3-0 achter. Daarna begonnen wij ook aan de wedstrijd. Lange Jan liet zich vervangen en maaide daarmee het laatste aanwezige gras voor mijn voeten weg, waardoor ik, zwaar geblesseerd, moest blijven staan. Dat laatste kunt u vrij letterlijk nemen.
Met Ron Beton als absolute uitblinker vochten wij ons terug in de wedstrijd. Als voorstopper gaf hij niets meer weg, maar hij beperkte zich niet tot verdedigen. Twee op maat gesneden voorzetten van opa Jan, wiens traptechniek nog steeds niet aan slijtage onderhevig is, werden door Ronny tot doelpunt verheven. Helaas scoorde Grol ook nog tweemaal, waaronder een schot van een meter of 25 maar omdat hij zo mooi was, gaat nu al het verhaal dat het zeker 30 meter was. Wat zeg ik, 35 meter. Minstens. In ieder geval was het een eerbiedwaardige, aanzienlijke en respectabele afstand. Erwin zei nog: “Laat maar schieten” en dat deed de Grollenaar dan ook. Het was een bewonderingswaardig schot. De bal vloog kiezelhard de kruising in waarbij dit ronde voorwerp bij het penetreren van het doel van Marcel nog steeds een stijgende lijn vertoonde. Nog voordat Trump toesloeg stuurde deze Grollenaar ons al een kruisraket, daarmee het respect afdwingend dat wij zo graag verdiend hadden.
Met een 5-2 nederlaag keerden wij terug naar de Zonnebloem alwaar ook wij hem eindelijk wisten te raken.