Klein Dochteren: Het Ajax van de Achterhoek

Bijna 20 jaar geleden, beste lezer, kwam ik aanwaaien bij Klein Dochteren. Als nieuwbakken Lochemer die weer wilde gaan voetballen, kon ik kiezen uit twee verenigingen. Sportclub Lochem, zo hoorde ik, was, net als de meeste verenigingen, prestatiegericht. Klein Dochteren was gemoedelijk. Ik koos voor het laatste. We zijn twintig jaar verder en in de krant hebben we allemaal kunnen lezen dat ons bestuur vreest voor ons voortbestaan. Maar dat is natuurlijk onzin. We staan juist aan de vooravond van een geweldige bloeiperiode. Het opheffen van ons eerste elftal is de laatste stap op weg naar groot succes. Ons laatste prestatieteam is opgeheven. We zijn terug bij af, het gaat louter en alleen nog om gezelligheid, de reden waarom ik twintig jaar geleden voor Klein Dochteren koos. In die twintig jaar ging er natuurlijk wel het een en ander mis. Ook wij besloten om prestatie gericht te gaan werken. Teams werden niet meer ingedeeld om basis van: “Waar voel jij je thuis?” maar op basis van voetbalkwaliteiten. Er werden jeugdtrainers van buiten gehaald waar tot die tijd de Dochterense familie het schip drijvende hield. Daarmee gingen wij dezelfde koers varen als onze grote buurman en als twee schepen dezelfde koers varen kun je net zo goed naar de luxe boot met kunstgras gaan. En zo geschiedde. Onze jeugd vertrok en nu stopt dus ook ons laatste prestatieteam. Wat overblijft zijn de gezelligheidsteams. De jongens van de zaterdag, de vrouwen van de zondag, de jonge mannen van ons tweede, de oudere mannen van ons derde en de bejaarden van ons vierde. Die teams namen onze ex eerste elftalspelers natuurlijk vol liefde op. Want ze moeten zich natuurlijk wel thuis voelen in hun nieuwe team. Met nieuwe spelers en nieuw elan stonden uw Anboboys tegen Neede dan ook binnen mum van tijd met 3-0 voor, waarna Neede wakker werd en er een echte wedstrijd volgde. Tot 12 minuten voor het einde leek er niet veel aan de hand, maar toen Peppie voor tien minuten uit onze familie werd verbannen vloog de ene bal na de andere er bij ons in. Henry kreeg als eerste een kleine inburgeringscursus. We leggen het nog twee keer uit:

LUISTER NOOIT NAAR MARCEL
LUISTER NOOIT NAAR MARCEL
Als Marcel LOS roept, ga je sowieso voor de bal, dit is namelijk geen vraag aan jou, maar een aankondiging van wat komen gaat. Hij gaat de bal loslaten. Na deze 3-1volgden binnen 3 minuten de 3-2 en de 3-3.
“Heerlijk, heerlijk”, riep Wout, “Ik wist al niet wat mij overkwam met die voorsprong, maar nu voel ik mij pas echt thuis”. Een nederlaag zat er voor hem helaas net niet in.
Met deze 3-3 op zak liepen wij naar de kleedkamer alwaar ook ons tweede met eenzelfde resultaat arriveerde. Toen ook het derde even later met een 2-0 overwinning verscheen barste het feest in de Zonnebloem los. Tranen van geluk bungelde over de wangen van onze ex-selectiespelers. Nu de prestatiedruk eraf was en zij verdeeld waren over de recreatieteams hadden ze voor het eerst dit seizoen een prestatie geleverd en punten gepakt. Bij zo’n club voelt toch iedereen zich thuis? Hier wil je bij horen! De jonge mannen van ons tweede zaten er alleen wat sipjes bij. Ze dachten het kampioenschap te hebben verspeeld maar schrokken zich rot toen bleek dat ze niet twee punten achterop waren geraakt, maar juist een punt waren uitgelopen op hun grote concurrent……Lochem. Dus is de titel van dit stukje gerechtvaardigd. Klein Dochteren: het Ajax van de Achterhoek. Het eerste wint niks en het tweede wordt (misschien) kampioen.