FC Glen

Vandaag, beste lezer, gaan we het hebben over een weid verspreide misvatting, namelijk dat voetbal een teamsport zou zijn. Niets is minder waar. Ajax uit de jaren 70 was Cruijff, Argentinië uit de jaren 80 was Maradonna, Real Madrid uit het heden is Ronaldo, Barcelona uit het heden is Messie en de Anboboys vandaag waren Glen.
Uit tegen Mariënvelde kwamen we na het nodige prutswerk al snel met 1-0 achter, waarna de eerste de beste bal voor de voeten van Glen de gelijkmaker betekende. Meer van hetzelfde leidde tot een 2-1 achterstand gevolgd door de 2-2. Nu zou je zeggen dat de gewaarschuwde tegenstander snel zou ingrijpen en hun snelste en beste mannen bij Glen zouden posteren, maar de grijze massa van onze tegenstander werkte gelukkig net zo langzaam als dat wij voetballen. Pas in de rust grepen de Mariënvelders in en net als vorige week kwam de ingreep van de tegenstander te laat.

De Feniksvaders

Het is tot op heden een dramatisch seizoen. Onze eerste wedstrijd werd nog wel gewonnen, maar alles daarna ging verloren met een laatste plaats tot gevolg. Zouden wij het tij kunnen keren? Zouden wij de zinkende modderschuit weer vlot kunnen trekken? Zouden wij weer mee kunnen varen in de vaart der voetbalvolkeren? Zouden wij het lek boven krijgen of zouden wij definitief naar de haaien gaan?
Zouden wij, kortom, uit onze eigen as kunnen herrijzen?
Wel, beste lezer, tot onze eigen verbazing was dit het geval. Vandaag tegen de nummer twee van onze competitie wisten wij zowaar weer eens te winnen.

Zinkende modderschuit

Er stond veel op het spel, beste lezer, tijdens onze wedstrijd tegen GSV. Zowel zij als wij hadden drie punten uit evenzoveel wedstrijden. Wie zou winnen sloot aan in de middenmoot, wie zou verliezen werd nummer laatst. Wij zijn nu nummer laatst.

Jarenlang waren wij de vaandeldragers van de modderschuit die Klein Dochteren heet. Waar ons eerste, tweede, derde en de dames steevast in de onderste regionen van de kelderklasse bivakkeerden, daar stonden wij steevast in het linker rijtje. Twee jaar terug werden we nog tweede, maar vorig seizoen kwam de klad er al in met een zesde plaats en nu is alles anders. Onze mannen op zaterdag zijn twee jaar gelden gepromoveerd en spelen inmiddels niet meer in de kelderklasse, ons derde heeft er drie gewonnen en slechts één verloren, onze dames staan eerste en ons tweede staat zelfs zonder puntverlies fier bovenaan. Wij zijn nu zelf de zinkende modderschuit van de dappere vloot die Klein Dochteren heet. Hoe heeft het zo ver kunnen komen?

Toestanden

De nabespreking, beste lezers, ging na de met 6-3 verloren wedstrijd tegen EGGV niet over de persoonlijke fouten, het uit de posities lopen, het trieste feit dat onze keeper de beste man van ons team was of de mislukte tactiek. Iets waar je na zo’n afstraffing eigenlijk wel bij stil hoort te staan. Nee, nee, de nabespreking ging over de teamgeest.
“Jij hoort achter mij te staan”, aldus Hakan 1 na afloop.
“Natuurlijk sta ik niet achter jou, jij hoort achter mij te staan!” aldus Rob
“Een waarom zou ik wel achter jou moeten staan als jij niet achter mij staat?”

Het is volbracht

De verwachtingen waren hooggespannen, beste lezers. De druk was enorm. Aan het begin van het seizoen werden in de jaarvergadering de verwachtingen, zeg maar gerust eisen, door ons bestuur kenbaar gemaakt. Eerste: meer punten dan vorig jaar, tweede: meer punten dan vorig jaar, derde: meer punten dan vorig jaar, vierde: sowieso het linker rijtje. Het inlossen van deze verwachtingen is dan voor het eerste, tweede en derde geen enkel probleem. Laten we eerlijk zijn, minder punten kan gewoon niet, maar voor de Anbo-boys…….

De uitnodiging

Tot uw grote verbazing, zo begrijp ik uit alle reacties op de sociale media, heeft u vorige week geen verslag gelezen van onze wedstrijd tegen Ratti. We zouden verloren hebben van het team dat al zeven jaar geen wedstrijd had gewonnen, zo las ik. Meerdere spelers zouden uit het veld zijn gestuurd, zo las ik. Niets van waar natuurlijk. De echte reden, beste lezer, is heel simpel; over deze wedstrijd viel niets te schrijven. Er gebeurde hoegenaamd niets! Ja we wonnen met 3-0, maar deze wedstrijd hadden we net zo goed schriftelijk af kunnen doen.

Formatieonderhandelingen

Hoewel de formatieonderhandeling al enkele weken gaande zijn lukt het het journaille niet om hierover ook maar een sprankje informatie los te krijgen. Tot deze week dan.
Afgelopen week kwamen de onderhandelaars Peppie en Kokkie namelijk in het diepste geheim bij elkaar in Deventer om de formatie voor de wedstrijd tegen Neede te bespreken maar wij hadden lucht gekregen van deze samenkomst en legden ons oor te luisteren.
Youpa heeft gemaild: Nefit.
Hij bedoelt natuurlijk: Niet Fit, zijn Nederlands is nog steeds niet optimaal.

De spraakverwarring

Na de met 3-2 gewonnen wedstrijd tegen Witkampers ontspon zich naar aanleiding van een minuscuul incidentje het volgende gesprek dat wij u beslist niet willen onthouden.

Jullie moeten achter Hakan staan en dat doen jullie niet!
Hoezo niet? Ik sta altijd achter Hakan.
Ja, nogal logisch, hij staat altijd buitenspel, dus iedereen staat achter Hakan.
Dat bedoel ik niet met achter staan.
Ik sta de hele wedstrijd al achter, samen met Bernd, Gert Jan en lange Jan.
Wat klets je nou we staan helemaal niet achter

De NIP-test

Beste Peppie, ik maak mij zorgen.
Waarover dan Kokkie?
Over ons team Peppie!
Hoezo?
Ik ben bang dat er toch wat spelers tussen zitten met ernstige afwijkingen.
Dat zou mij inderdaad niets verbazen, maar wat wil je daar dan mee?
Nou, ik dacht eigenlijk aan de NIP-test.
En dan?
Aborteren die spelers! Gewoon verwijderen uit de ANBO-boys!
Geen slecht idee, maar hoe wou je zo’n test afnemen?
Simpel, met een spraakwaterpunctie. We pakken tijdens de derde helft van iedereen de bierrestjes en laten dat onderzoeken. Zo gepiept.

De bus

Nadat we vorige week titelpretendent Diepenheim een illusie armer hadden gemaakt was deze week titelpretendent EGGV onze tegenstander. Een tegenstander, beste lezer, die ons in de eerste competitiehelft volledig van de mat speelde, zoals overigens elke tegenstander dat in de eerste competitiehelft deed. Geen reden voor ons dus om ons zorgen te maken. Tegen Barchem verloren we na de winterstop nog, maar dat kwam door het feit dat we 5 minuten na het aanvangstijdstip aan onze warming up begonnen. Dat was dit keer wel anders. Kokkie had hoogstpersoonlijk de was gedaan en de shirtjes meegenomen, we vertrokken nog voordat onze vaste laatste man Gert Jan er was en dus kwamen we dit keer niet te laat op het veld.