De Feniksvaders

Het is tot op heden een dramatisch seizoen. Onze eerste wedstrijd werd nog wel gewonnen, maar alles daarna ging verloren met een laatste plaats tot gevolg. Zouden wij het tij kunnen keren? Zouden wij de zinkende modderschuit weer vlot kunnen trekken? Zouden wij weer mee kunnen varen in de vaart der voetbalvolkeren? Zouden wij het lek boven krijgen of zouden wij definitief naar de haaien gaan?
Zouden wij, kortom, uit onze eigen as kunnen herrijzen?
Wel, beste lezer, tot onze eigen verbazing was dit het geval. Vandaag tegen de nummer twee van onze competitie wisten wij zowaar weer eens te winnen.

Zinkende modderschuit

Er stond veel op het spel, beste lezer, tijdens onze wedstrijd tegen GSV. Zowel zij als wij hadden drie punten uit evenzoveel wedstrijden. Wie zou winnen sloot aan in de middenmoot, wie zou verliezen werd nummer laatst. Wij zijn nu nummer laatst.

Jarenlang waren wij de vaandeldragers van de modderschuit die Klein Dochteren heet. Waar ons eerste, tweede, derde en de dames steevast in de onderste regionen van de kelderklasse bivakkeerden, daar stonden wij steevast in het linker rijtje. Twee jaar terug werden we nog tweede, maar vorig seizoen kwam de klad er al in met een zesde plaats en nu is alles anders. Onze mannen op zaterdag zijn twee jaar gelden gepromoveerd en spelen inmiddels niet meer in de kelderklasse, ons derde heeft er drie gewonnen en slechts één verloren, onze dames staan eerste en ons tweede staat zelfs zonder puntverlies fier bovenaan. Wij zijn nu zelf de zinkende modderschuit van de dappere vloot die Klein Dochteren heet. Hoe heeft het zo ver kunnen komen?

Toestanden

De nabespreking, beste lezers, ging na de met 6-3 verloren wedstrijd tegen EGGV niet over de persoonlijke fouten, het uit de posities lopen, het trieste feit dat onze keeper de beste man van ons team was of de mislukte tactiek. Iets waar je na zo’n afstraffing eigenlijk wel bij stil hoort te staan. Nee, nee, de nabespreking ging over de teamgeest.
“Jij hoort achter mij te staan”, aldus Hakan 1 na afloop.
“Natuurlijk sta ik niet achter jou, jij hoort achter mij te staan!” aldus Rob
“Een waarom zou ik wel achter jou moeten staan als jij niet achter mij staat?”

Tuimelaar en Tuimelaar

Een vrij opvallend verschijnsel bij de Anboboys, beste lezers, is het feit dat we nogal ruim bedeeld zijn waar het de komische duo’s betreft. Zo hebben wij natuurlijk Nijenhuis en Nijenhuis, lange Jan en ouwe Jan, Hakan en Hakan en natuurlijk Peppie en Kokkie. Sinds vandaag kunnen we daar Tuimelaar en Tuimelaar aan toevoegen. Natuurlijk kent u Tuimelaar 1, ook wel bekend als het Lek of Dikkie Dik. Die hoeven wij niet meer aan u voor te stellen. Tuimelaar 2 is echter nieuw. Deze ex-eerste elftalspeler heeft tweeëneenhalf jaar de tijd gehad om zich op zijn overgang naar de Anboboys voor te bereiden en dat is te zien. Frank (want om gaat het hier) heeft zijn tijd nuttig besteed en doet qua postuur niet onder voor de ietwat corpulente medespelers van ons team. Hakan en Hakan kwamen als slanke dennen binnen en hadden toch zeker twee seizoenen nodig om op gewicht te komen, maar Frank komt al keurig op gewicht binnen. We hebben zelden een speler gehad die al bij binnenkomst geïntegreerd was. En niet alleen qua postuur doet hij niet onder voor de rest van ons team, ook qua spel paste hij zich perfect aan, waarbij hij duidelijk liet zien wie zijn grote voorbeeld is, namelijk de Tuimelaar, waardoor wij sinds vandaag dus twee Tuimelaars in onze gelederen hebben. Tuimelaar 1 kreeg van Peppie en Kokkie een basisplaats en die bevond zich verrassenderwijs in de spits. Tuimelaar 1 was hiermee zeer verrukt want tegen Ratti, de vaste nummer laatst van onze competitie, rook hij zijn kans om voor het eerst in zijn lange voetballoopbaan te scoren. Ook wij waren zeer verrukt, want hoe verder Tuimelaar 1 van ons eigen doel af speelt hoe veiliger wij ons voelen. Gevolg van dit alles was dat we de nul wisten te houden en Tuimelaar 1 inderdaad scoorde. Een gejuich dat tot onze eigen velden hoorbaar was barste los, maar Tuimelaar 1 had even buiten de scheidrechter gerekend. Op het moment dat de bal de doellijn passeerde, floot deze beste man voor hands. Geen goal maar een penalty die door Hakan 2 werd benut. Niet veel later frommelde Tuimelaartje 1 de bal opnieuw richting het vijandelijke doel. Uitgaande van het enorme aantal appjes dat ik vanmiddag mocht ontvangen, kunnen we er gevoeglijk van uitgaan dat Tuimelaartje 1 nog steeds in de veronderstelling verkeerd dat hij de maker was van de 2-0. Helaas voor hem beslist niet hij maar de scheidsrechter zoiets en die constateerde dat de bal via de paal het veld weer in stuiterde waarna die via het been van een tegenstander alsnog over de doellijn caramboleerde. Eigen doelpunt dus en derhalve wacht Tuimelaartje 1 nog steeds op zijn eerste goal.

Het is volbracht

De verwachtingen waren hooggespannen, beste lezers. De druk was enorm. Aan het begin van het seizoen werden in de jaarvergadering de verwachtingen, zeg maar gerust eisen, door ons bestuur kenbaar gemaakt. Eerste: meer punten dan vorig jaar, tweede: meer punten dan vorig jaar, derde: meer punten dan vorig jaar, vierde: sowieso het linker rijtje. Het inlossen van deze verwachtingen is dan voor het eerste, tweede en derde geen enkel probleem. Laten we eerlijk zijn, minder punten kan gewoon niet, maar voor de Anbo-boys…….

Tijd

Als je niet op tijd bent, ben je te vroeg of te laat. Sinds vandaag, beste lezer, weten wij dat het echter niet zo simpel is. Dankzij onze vrienden van GSV weten we nu dat het een stuk ingewikkelder is. Bij GSV is tijd een uiterst relatief begrip. Op zo’n dag als vandaag denken wij met grote weemoed terug aan Ed, die ons de Geesterense relativiteitstheorie met speels gemak had kunnen uitleggen. Nu ging het onze pet te boven.Wat was namelijk het geval. We waren ruim op tijd vertrokken zodat we ruim op tijd aankwamen om bij aankomst te constateren dat de mannen van GSV al bezig waren met de warming op. In onze optiek dus te vroeg, zo simpel zien wij dat. Nadat ook wij onze warming up erop hadden zitten floot de scheidsrechter voor de aftrap. In onze optiek precies op tijd, zo simpel zien wij dat, totdat vijf minuten na aanvang van onze wedstrijd plots het scorebord aanflitst en we met z’n allen weer in de eerste minuut zijn beland. De teletijdmachine van professor Barrabas staat in Geesteren! Geesteren probeert ondertussen op voorsprong te komen door met hoge snelheid over het veld te rennen en geheel tegen alle natuurwetten moeten we constateren dat hoe harder ze rennen, hoe vaker ze te laat komen. Wij zijn ondertussen aan het onthaasten, slenteren over het veld en laten de bal het werk doen en zien het looptempo van de heren van Geesteren langzaam achteruit hollen. Dit is voor ons het kantelpunt; razendsnel komen wij er plots uit en scoren de 1-0, waarna de scheidsrechter in de veertigste minuut voor de rust fluit. Na rust hetzelfde beeld. De mannen van Geesteren, vertrekken te vroeg of te laat maar nooit op tijd. Wij besluiten nog meer te temporiseren en zelfs onze jongste spelers beginnen dit spel te snappen zodat ze bij de kansen die ze krijgen niet te vroeg schieten, maar even de tijd nemen en dus komen we in de 84e minuut op een 2-0 voorsprong. Een paar minuten later, maar nog steeds in de 84e minuut komen we op 3-0 waarna we weer een paar minuten later en wederom in de 84 minuut op 4-0 komen. Aan tijd geen gebrek in Geesteren, maar omdat wij ook alle tijd hebben spelen we rustig verder tot plots de tijd op het scorebord weer voortschrijdt en we in de 90e minuut maar na 123 minuten voetballen eindelijk naar de kleedkamer mogen. Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. Die tijd van gaan is nu gekomen en dus vertrekken we snel naar de Zonnebloem om in dit tijdloze etablissement alle tijd te nemen voor de derde helft en Ed ons belde met het verlossende telefoontje: Mannen…..G=SV2

De uitnodiging

Tot uw grote verbazing, zo begrijp ik uit alle reacties op de sociale media, heeft u vorige week geen verslag gelezen van onze wedstrijd tegen Ratti. We zouden verloren hebben van het team dat al zeven jaar geen wedstrijd had gewonnen, zo las ik. Meerdere spelers zouden uit het veld zijn gestuurd, zo las ik. Niets van waar natuurlijk. De echte reden, beste lezer, is heel simpel; over deze wedstrijd viel niets te schrijven. Er gebeurde hoegenaamd niets! Ja we wonnen met 3-0, maar deze wedstrijd hadden we net zo goed schriftelijk af kunnen doen.

Formatieonderhandelingen

Hoewel de formatieonderhandeling al enkele weken gaande zijn lukt het het journaille niet om hierover ook maar een sprankje informatie los te krijgen. Tot deze week dan.
Afgelopen week kwamen de onderhandelaars Peppie en Kokkie namelijk in het diepste geheim bij elkaar in Deventer om de formatie voor de wedstrijd tegen Neede te bespreken maar wij hadden lucht gekregen van deze samenkomst en legden ons oor te luisteren.
Youpa heeft gemaild: Nefit.
Hij bedoelt natuurlijk: Niet Fit, zijn Nederlands is nog steeds niet optimaal.

De spraakverwarring

Na de met 3-2 gewonnen wedstrijd tegen Witkampers ontspon zich naar aanleiding van een minuscuul incidentje het volgende gesprek dat wij u beslist niet willen onthouden.

Jullie moeten achter Hakan staan en dat doen jullie niet!
Hoezo niet? Ik sta altijd achter Hakan.
Ja, nogal logisch, hij staat altijd buitenspel, dus iedereen staat achter Hakan.
Dat bedoel ik niet met achter staan.
Ik sta de hele wedstrijd al achter, samen met Bernd, Gert Jan en lange Jan.
Wat klets je nou we staan helemaal niet achter

Dikkie Dick de tuimelaar

Hier is weer een nieuw avontuur van Dikkie Dick

 

Hé Dikkie Dick speelt met een vlaggetje. Hij mag vlaggen bij de dames. Kijk hij rent over het veld, langs de lijn en dan……

Dikkie Dick steekt de vlag omhoog, maar hij verliest zijn evenwicht.

Boem, daar ligt Dikkie Dick op de grond.

Maar als echte tuimelaar staat hij zo weer op zijn pootjes. Dikkie Dick begint gelijk weer te vlaggen en dan……..

Oh nee hè, daar valt Dikkie Dick alweer

Pats, met zijn dikke billen op de grond.